Szeroko otwarta paszcza
Anakonda nie żuje i nie rozgryza pokarmu na kawałki. Po prostu połyka ona w całości upolowane przez siebie zwierzę. Potrafi połknąć zdobycz, która jest o wiele szersza niż jej głowa i tułów. Kości czaszki zwierzęcia połączone są za pośrednictwem elastycznych więzadeł i dzięki temu mogą rozsuwać się szczególnie szeroko. Kiedy wąż rozpoczyna połykanie, rozwiera kości szczękowe, rozciąga elastyczne więzadla oraz skórę i w ten sposób dopasowuje szerokość otworu gębowego do wielkości ofiary. Kości mózgoczaszki chronią mózg węża przed zmiażdżeniem, a zastawka w tchawicy pozwala mu na ciągle oddychanie w trakcie połykania pokarmu, które może trwać dość długo. Połknięta ofiara tworzy zgrubienie w ciele węża, które stopniowo przesuwa się do tylu. Duża zdobycz wystarcza anakondzie na kilkanaście dni. Wąż zwykle szuka cichego miejsca, aby ją strawić w spokoju i może tam spędzić nawet kilka tygodni. Dorosłe anakondy mają niewielu wrogów naturalnych. Odstraszają one nieprzyjaciół samym swym wyglądem i rozmiarami ciała. Zaatakowane, rzucają się na napastnika z szeroko otwartą paszczą, jednak rzadko kiedy gryzą. Nawet najbardziej napastliwy i głodny drapieżnik rzuci się w popłochu do ucieczki, gdy zobaczy przed sobą szeroko otwartą paszczę ogromnego węża.