Jaszczurczy
Przodkami węży były jaszczurki żyjące w podziemnych korytarzach, gdzie posiadanie kończyn w zasadzie przeszkadza w poruszaniu się. Anakonda i kilka spokrewnionych z nią węży to gatunki stosunkowo prymitywne pod względem ewolucyjnym. Za tym stwierdzeniem przemawia obecność w składzie szkieletu anakondy szczątkowych kości pasa biodrowego i kości udowych. Z każdej strony kloaki anakondy są rozmieszczone dwie ostrogi, które są pozostałościami po kończynach tylnych i tworzą tzw. pazury odbytowe. Pazury te są większe u samców niż u samic i służą do zaczepiania się o ciało samicy w czasie godów. W okresie rozdrodczym samce wydają głośne, dudniące dźwięki. Uważa się jednak, że samiec anakondy znajduje samicę za pomocą węchu. Po kopulacji para rozdziela się i nie utrzymuje dłużej ze sobą kontaktu. Anakondy, podobnie jak spokrewnione z nimi węże boa, są wężami jajoży-worodnymi. Rozwój jaj następuje w ciele samicy w obrębie błon płodowych. Samica anakondy trzy miesiące po kopulacji rodzi w pełni rozwinięte młode. Po wydaniu na świat potomstwa samica nie opiekuje się młodymi i pozostawia je swemu losowi. Małe anakondy w dniu urodzin mają 65-90 cm długości i już od pierwszego tygodnia życia zaczynają samodzielnie zdobywać pokarm, którym są ryby, niewielkie ssaki i jaszczurki. Duża samica anakondy może urodzić na raz od 20 do 40 młodych, ale są też znane przypadki, kiedy jedna samica wydała na świat ponad 100 węży.